Hieny

Największym przedstawicielem gatunku hien, jest hiena cętkowana, która jest rozpowszechniona w całej Afryce, żyjąc w rozmaitych środowiskach, od pustyń do buszu i terenów leśnych, od Sahary do Afryki Południowej. Zasięgiem występowania hiena cętkowana nachodzi na tereny występowania pozostałych dwóch gatunków. Hiena jest pokryta szorstkim futrem, dość długim, koloru ciemno żółtego lub khaki, w nieregularne plamy. Łapy, pysk i koniuszek ogona są ciemnobrązowe, a na szyi i ramionach występuje grzywa.
Druga z odmian hien, hiena brunatna jest najmniejsza, ale zarazem ma najbardziej różnorodny obszar występowania. Można ją spotkać na pustyni, w terenach trawiastych, w terenach leśnych, w zagajnikach czy wybrzeżach. Posiada dłuższe i bardziej kudłate futro od hieny cętkowanej, które tworzy swoistą narzutę na plecach. Futro to optycznie dodaje jej wzrostu, i wydaje się ona dużo większa niż jest w rzeczywistości.
Ostatni gatunek hien, hiena pręgowana, jest najmniejszą z nich, i żyje na terenach otwartych, skalistych. Jest bardzo przywiązana do swojego źródła wody, i bardzo rzadko oddala się od niego na odległość większą niż 10 km. Posiada szare lub brązowe kudłate futro, ozdobione kilkoma brązowymi pręgami na jej ciele. Wzdłuż pleców występuje długa na 20 cm grzywa dość sztywnych włosów. Wszystkie gatunki hieny posiadają ramiona wyżej niż części tylne, dlatego ich plecy są znacznie pochylone do tyłu.
Hieny mają swój oryginalny styl chodzenia, poruszając się inochodem, czyli obie nogi jednego boku poruszają się jednocześnie, co powoduje widok charakterystycznego kołysania się ciała podczas chodzenia. Hieny cętkowane tym różnią się od pozostałych dwóch gatunków iż posiadają zaokrąglone uszy, podczas gdy brunatna i pręgowana ma uszy szpiczaste.